Με όπλο μας τα τοξικά μας δάκρυα, και τις βιμπράτο τσιριχτές νότες που παράγουμε στο αποκορύφωμα του θυμού μου μας, με τα τακούνια μας να γλιστράνε από το αίμα χιλιάδων αθώων , με τις μασχάλες ιδρωμένες και αξύριστες να στάζουν το μύρο της ασέξουαλ προδιάθεσής μας, με τα μαλλιά ανακατεμένα και τυλιγμένα σε σκισμένες σελίδες απο τα κόμικ των X-men για να γίνουν μπούκλες, με τα μάτια μισοκλειστα σ’ενα μυωπικό και σέξυ α λα Μαιρυλιν βλέμμα, με τα χέρια ανοιχτά και σημαία μας μια φούστα, φτύνουμε στο πληκτρολόγιο το περισσευμα της δίκαιης-η άδικης οργής μας.
Μια από μας δεν είναι μία. Μια από μας φωνάζει την άλλη τσούλα. Μια από μας καλλιεργεί θανατηφόρες ασθένειες στο μπάνιο της.
Και οι δυό είμαστε Πριγκίπισσες του Ειδικού Σχολείου.
